எழுத்திலே, எழுதுவதில் தவம்….Likhita Japa……….Prayer by writing
எமக்குத் தொழில் கவிதை
-
இது பாரதியார்
படைப்பதனால் என் பெயர் இறைவன் என்பது கண்ணதாசனின் வரி.
But do we have to write, or be so big a soul to write
to invoke Godliness?
The other day I read a passage from Shri M.P. Pandit
about writing a page from Savithiri, the Poems of Sri Aurobindo. Like we see people writing Ohm Namashivaya,
Sri Ramajayam etc.
He advised that while writing, we don’t have to try to
grasp the meaning. If we know the
meaning, it’s well and good. I shared
Shri Pandit’s following passage with Friends and Relatives. Prior to it my knowledge about Sri
Aurobindo’s Savithiri was literally nil, though I heard the title Savithiri.
Here is the excerpt of the message of Shri Pandit. He was Personal Secretary to Mother at the
Asram.
Excerpt of the Message:
ஸ்ரீ அரவிந்தரின் சாவித்திரி பல நோய்களை குணப்படுத்தும் இயல்புடையது. மனச்சோர்வு , அமைதியின்மை , நரம்புத்தளர்ச்சி இவற்றினால் அவதிப்படும் அன்பர்கள் என் உதவியை நாடும்போது அவர்களை ஒவ்வொரு நாளும் அச்சிடப்பட்ட சாவித்திரியின் புத்தகத்தை ஒரு பக்கம்
தினமும் எழுதுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
இது பயன் அளித்துள்ளதை கண்கூடாக கண்டுள்ளேன். இப்படி எழுதும் போது பா அடிகளின் பொருளைப் புரிந்து கொள்ள எவ்வித முயற்சியும் செய்ய வேண்டாம்.
பார்த்து எழுதினால் மட்டுமே போதுமானதாகும் .
இதற்கு 'லிகித ஜெபம்' அல்லது 'எழுதப்பட்ட ஜெபம்' என பெயர் .
இது இந்தியாவில் வழிவழி வந்த மரபாகும்.
இந்த அறிவுரையை பின்பற்றியவர்கள் ஒரு வார காலத்திற்குள் ஒரு பெரும் மாற்றத்தை உணர்ந்ததாக கூறியுள்ளார்கள். தூக்கமின்மையால் அவதிப் பட்டவர்கள் நன்றாக உறங்க ஆரம்பித்தார்கள். அமைதியற்று இருந்தவர்கள் ஒரு அமைதியை , ஒரு தெம்பு ஊட்டத்தை உணர்ந்தனர் உயர்ந்த ஆன்மிக உணர்வின் ஒரு தாக்கம் இக்காவியத்தில் உணரப்படுகிறது.
M.P.Pandit
சாவித்திரி-ஒரு அகண்ட பார்வை.
பக்கம்
-10 ,11.
Reading above:
An aunt sent a pictorial feedback, the picture depicting
folded palms.
When I was returning in train, got a similar feedback
from a sister.
Soon she called up and asked me if I could explain the
passage – my God, I shared that as I liked it and felt it could sooth many
strained nerves. Beyond the same my
familiarity with Shri Aurobindo’s divine literature is almost negligible. And in the passing train speed, we had tele
connection disruptions. I told her when
I get back and find time, I would send in a Note of what I felt and understood
of the message.
Keeping justice to my promise, I just sent following
piece of writing to her:
“Deeply
appreciate your interest. Thanks to you
I just sought help of AI and it got me the inspiring intro to Aurobindo's poem,
Savithiri. Aurobindo interpreted the
Story of Savithiri - Sathyavan from Mahabharath in poetic form. Ligitha jabam is, if I understand it
right, like chanting orally, you do it by writing. Like you would have seen people writing in
Note books, Sri Rama Jayam, Ohm Namashivaya, Sai Ram et al. While writing, your full focus is on
writing, if one writes sincerely. Here
grasping meaning is secondary. While you
are fully on it, it has a healing power, you feel more relaxed. And start looking at your concerns, problems
in a newer dimension. More than all, you
would feel some divine force is handholding you and you would feel highly safe
like a baby in the Mother's laps. May
God bless you and your family. Have a
great time. Had you been to Aurobindo
Asram in Pondicherry?”.
Her prompt reply
was:
“I want to go there
- Asram before I start writing”.
What else would I
say? I said, “See, it's Mother's
calling, you are a blessed soul. God bless”.
Yeah.
God Bless All.
May Peace
prevail.
